شمارهٔ ۴۳۷ - جامی

خوش آنکه بود ز تو خانه ام پریخانهکجا شدی که شدم بی رخ تو دیوانه

ز آشنایی عشقت چه حاصل است مراجز آنکه گشته ام از صبر و هوش بیگانه

حدیث وصل تو هر شب ز هوش می بردمبه خواب می کشد آری سماع افسانه

به اوج کنگره وصل چون کند پروازچنین که شمع زد آتش به بال پروانه

خبر مپرس ز پیمان زهد رندی راکه داد دست ارادت به دست پیمانه

ز زلف دلکش تو گرچه ماند جامی دورسری ز تیغ بلا شاخ شاخ چون شانه

روانه می کند از چشم درفشان هر دمجواهر خدمات نیازمندانه