شمارهٔ ۴۴۲
هوش مصنوعی: این بیت‌ها بیانگر عشق عمیق و درد جدایی شاعر است. شاعر از بلایای عشق می‌گوید که او را مبتلا کرده و حسرتی عمیق در او ایجاد کرده است. عشق محبوبش زندگی‌اش را تحت تاثیر قرار داده و او را از خواندن دعا و ذکر بازداشته است. با وجود حجاب‌های فراوان، نور وجود محبوبش همچنان دل و دیده‌اش را روشنی می‌بخشد. شاعر آرزو می‌کند که ای کاش به این عشق وارد نمی‌شد و در پایان، از محبوب می‌خواهد که اگر می‌خواهد صدای دلش را بشنود، باید به او توجه کند.
منم عاشق و بیدل و مبتلاز عشق تو افتاده در صد بلا
هوش مصنوعی: من عاشق و پریشان و گرفتار عشق تو هستم و در میان مشکلات و سختیهای زیادی به سر میبرم.
کشیده ست خوان بلا عشق توزند عالمی را به آن خوان صلا
هوش مصنوعی: عشق تو سیاهی و سختیهایی را برای جهانیان به بار آورده است و آنها را به سوی آن دعوت کرده است.
ز ورد تلاوت مرا بازداشتسرود غمت در خلا و ملا
هوش مصنوعی: دعا و تلاوت من را متوقف کرد و غم تو در تنهایی و خلوت به من الهام شد.
کی آید تلاوت ز دستم چو منزدم دست در تن تلا لاتلا
هوش مصنوعی: کی میتواند تلاوتی از من بشنود وقتی که من دستم را به جسم تلاوت زدهام؟
فروغ رخت از پس صد حجابدهد دیده را نور و دل را جلا
هوش مصنوعی: نور زیبایی چهرهات از پشت صد پرده، به چشمها روشنایی می‌بخشد و به دل جان تازهای میدهد.
چو راندی چنین آخرم کاشکینمی خواندیم سوی خویش اولا
هوش مصنوعی: وقتی که به این نتیجه رسیدم، آرزو میکنم که اصلاً به این مسیر نمیرفتیم و از اول به سوی خودمان برنمیگشتیم.
رسانید جامی غم دل به عرضفان شئت فاسمع و الا فلا
هوش مصنوعی: جامی از اندوه دل را به شما میرسانند؛ اگر دوست دارید بشنوید، که چه خوب، و اگر نه، اشکالی ندارد.