شمارهٔ ۴۵۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس عشق و درد ناشی از جدایی است. شاعر به محبوبش می‌گوید که هرچند او مثل خورشید زیباست، اما هیچ‌گاه به دور و بر او نیامده است. شاعر از ناراحتی و غمی که بدون محبوبش دارد، سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که در عمرش فقط از عشق او رنج برده است. او همچنین از تحمل بار غم‌های محبوب یاد می‌کند و به ناامیدی از تحسین محبوب اشاره دارد. در نهایت، شاعر به یاد آوری رفتارهای گذشته می‌پردازد و به این نکته می‌رسد که پشیمانی از آنچه گذشته فایده‌ای ندارد.
بر اوج حسن چون خورشید فردیولی هرگز به گرد ما نگردی
هوش مصنوعی: تو در اوج زیبایی مانند خورشید میدرخشیدی، اما هرگز به دور ما نچرخیدی.
ازانم چون شفق در خون که بی تونهاده ست آفتابم رو به زردی
هوش مصنوعی: مثل شفق که در خون غروب رنگ میبازد، من هم بیتو مانند آفتابی هستم که رو به زردی رفتهام.
شود طی بر دعاهای تو یکسراگر طومار عمرم در نوردی
هوش مصنوعی: اگر تمام عمرم را با دعاهای تو جاری کنی، به یکباره همه چیز تغییر می‌کند.
ز خوان عشق تو جز غم نخوردمغم غمخوارگان هرگز نخوردی
هوش مصنوعی: از محبت تو جز غم و اندوهی احساس نکردم، در حالی که دیگران هرگز نتوانستند غم واقعی را تجربه کنند.
ز سر تا پا همه دردم ز هجرانبیا جانا که تو درمان دردی
هوش مصنوعی: تمام وجودم را درد جدایی فرا گرفته است. ای جانم، بیا که تو تنها کسی هستی که میتوانی دردهایم را درمان کنی.
به مردی بار غمهایت کشیدمنکردی هرگزم تحسین که مردی
هوش مصنوعی: من بار غمهایت را به دوش کشیدم، اما هرگز از تو تحسینی نشنیدم که بگویی مردی.
پشیمان گشتن از آزار جامیچه سود اکنون که کردی آنچه کردی
هوش مصنوعی: پشیمانی از آزار رساندن به کسی چه فایده‌ای دارد، حالا که آن کار را کردی و کاری از دستت برنمیآید.