شمارهٔ ۴۶۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دل‌تنگی و درد ناشی از جدایی یا بیداد دلستانی است. شاعر از ناله‌ها و زخم‌هایش می‌گوید و به عمق مصیبت و رنج خود اشاره می‌کند. او به زیبایی محبوبش و دل‌نگرانی بابت آسیب دیدن او از دگرگونی‌های زندگی می‌پردازد. همچنین از ضعف و پیری خود صحبت کرده و حسرت روزهای جوانی را می‌کشد. در کل، شعر احساسات عمیق عاشقانه و اندوه را با تصاویری زیبا و تأثیرگذار بیان می‌کند.
بهر خدنگ آه از بیداد دلستانیباشد به پهلوی دل هر استخوان کمانی
هوش مصنوعی: برای اینکه جان و دل را به درد میآورد، غم و اندوهی است که به خاطر معشوق به وجود میآید و به مانند تیرکمانی به جنبههای مختلف دل نفوذ می‌کند.
از ناله دمادم فرسوده شد زبانممی بایدم ز آهن همچون جرس زبانی
هوش مصنوعی: زبانم به خاطر نالههای مداوم خسته و فرسوده شده است، باید زبانی داشته باشم که مانند جرس از آهن قوی و سفت باشد.
عمری به پیش تیرش بودی تنم نشانهاینک به سینه هرجا از زخم او نشانی
هوش مصنوعی: سالها به تیر محبتش در بدنم نشانهای بودم، حالا دیگر در سینهام هر جا زخمی از عشقش وجود دارد.
از تاج سربلندان شد عالی آستانشزین آستان نباشد عالیتر آستانی
هوش مصنوعی: از سر تاج بزرگان، مقامش بسیار بلند است و هیچ جایگاه دیگری را نمیتوان یافت که به این مقام برتر باشد.
آهی که دور ازان مه خوردم فرو به سینهبهر خراش جانم شد آتشین سنانی
هوش مصنوعی: احساسی که از دوری معشوق به دل دارم، اینقدر عمیق و سوزان است که حرارت آن به جانم رسیده و مانند آتش سوزان است.
باشد بهار خرم آن رخ ز سبزه خطیارب مباد هرگز آسیبش از خزانی
هوش مصنوعی: بهار زیبا و خرم است، و چهره آن مثل سبزهای سرسبز است.ای خدا، نگذار که هیچ آسیبی از خزان بر او برسد.
از ضعف و عجز و پیری جامی ز پا فتادیای وای اگر نگیرد دست تو نوجوانی
هوش مصنوعی: از بینوا بودن و ناتوانی و پیری، از پا افتادهایم. ای کاش جوانی دست ما را نگیرد.