شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر به زیبایی‌ها و نعمت‌های دنیوی اشاره شده و تأکید می‌شود که هیچ چیزی در این دنیا جاودان نیست. تاج و نگین و همه‌ی زیبایی‌های دنیا گذرا هستند و در نهایت زوال می‌پذیرند. در این میان، شاعر از انسان می‌خواهد که در فرصت محدود خود در دنیا، کارهای نیک و پسندیده‌ای انجام دهد؛ زیرا تنها یاد نیکی‌هاست که پس از مرگ باقی می‌ماند.
ای که در تاج و نگین داری رویتا به کی تاج و نگین خواهد ماند
هوش مصنوعی: ای که بر سر داری تاج و در دستت نگین است، تا کی این تاج و نگین با تو خواهد ماند؟
ملک هستی همه طی خواهد شدنه زمان و نه زمین خواهد ماند
هوش مصنوعی: تمام موجودات و مخلوقات این عالم روزی به پایان خواهند رسید و هیچ چیزی از زمان و زمین باقی نخواهد ماند.
تا توانی به جهان نیکی کنکز جهان با تو همین خواهد ماند
هوش مصنوعی: هر چه میتوانی در این دنیا خوبی کن، چرا که تنها چیزی که از این دنیا با تو خواهد ماند، همان نیکیهایت است.