شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دیوان خود اشاره می‌کند و می‌پرسد که کدامیک از صاحبدلان لایق است که از دید دیگران دور بماند. او همچنین به احساس دل‌آزرده‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر روزی به خاک سپرده شود، باید وصیت کند تا کسی را در کنار او به خاک بسپارند. در واقع، این شعر به موضوعات دوستی، ارتباط و یادآوری کسانی که به آنها اهمیت می‌دهد، می‌پردازد.
دی به کف دیوان خود گفتی که از صاحبدلانکی بود لایق که از پیش نظر دورش نهند
هوش مصنوعی: دیوانی در دست داشت که به او گفت: از بین صاحبدلان، چه کسی لایق است که بخواهند او را دور از چشم خود قرار دهند؟
شد دلت رنجه چو گفتم بر سر گور توبادکن وصیت تا چو میری با تو در گورش نهند
هوش مصنوعی: وقتی دلت ناراحت شد و گفتم بر سر گور تو بیندیش، باید وصیتی بگویی تا وقتی که میروی، در کنار تو در گور بگذارند.