شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است و عواطف شاعر را نسبت به معشوقش به تصویر می‌کشد. شاعر عشق را همچون گل‌ها و بهار توصیف می‌کند و به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که زیبایی معشوقش به قدری است که نه تنها او بلکه هر کسی را مجذوب خود می‌کند. شاعر همچنین به بیان حال و هوای خود می‌پردازد و از ساقی می‌خواهد که می‌نوشاند تا بتواند لحظاتی از عشق را تجربه کند. در نهایت، او اشاره می‌کند که حتی در غیاب معشوق، عشقش همیشه در دلش شعله‌ور است.
واله عشق تو را تمییز خار از گل کی استدید دیوانه بهار خرم و گفتا دی است
هوش مصنوعی: عاشق تو به قدری دیوانهوار است که تفاوت بین خار و گل را نمیتواند تشخیص دهد. او در بهاری شاداب به سر میبرد و به خاطر عشقش، خوشحال و شاداب است.
آتشین گلهای داغت بر دل از هم نگسلدنوبهار حسنی و گلهای تو پی در پی است
هوش مصنوعی: شوق و عشق تو مانند گلهای گرم و آتشین در دل من است که هرگز نمیگذارد احساسی جدید و تازه به وجود آید. زیبایی و گلهای تو همیشه در کنار هم و متداوم هستند.
محرم وصفت نمی بینم زبان و گوش خویشگرچه صیت حسن تو از روم رفته تا ری است
هوش مصنوعی: من کسی را که بتواند از زیبایی‌های تو بگوید و بشنود، نمیبینم. هرچند که نام نیکی تو از روم تا ری پخش شده است.
ذاکر بی لهجه گو بس کن که ذکر جهر اومی برد ذوقی که در گوشم ز آواز نی است
هوش مصنوعی: ای یادآور، بیپرده و با لهجه حرف نزن، چرا که صدای بلند و ذکر تو لذتی را در من ایجاد می‌کند که مانند صدای نی است و مرا به وجد میآورد.
ساقیا می ده که از من توبه ناید تا تو رازلف درهم رفته عارض پرخوی و لب پر می است
هوش مصنوعی: ای ساقی، به من شراب بده، چون من از گناهانم پشیمان نخواهم شد. فقط تو را مینگرم که با موهای آشفته و چهرهای زیبا و لبانی پر از شراب ظاهر شدهای.
گفته ای بی من دل سوداییت را حال چیستخال تو بر آتشین رخ صورت حال وی است
هوش مصنوعی: تو گفتهای که بی من دل تنگ و بیتابی، حالا چگونه است؟ خال زیبایت بسان آتش بر چهرهات، خبر از حال و روز او دارد.
جامیا اگر زنده ای بهر صبوحی سر برآرکز پی میخوارگان هر سو ندای یا حی است
هوش مصنوعی: ای جام، اگر زندهای، برای صبح نوشیدن میخواهم، سر خود را بلند کن، زیرا از هر سو صدای زندگی و حیات میآید.