شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت چشم و لب معشوق و تاثیر آن‌ها بر دیگران اشاره دارد. شاعر از ویژگی‌های معشوق سخن می‌گوید، از جمله اینکه چشم معشوق درس ستمگری می‌دهد و لبانش روح پروری را یاد می‌دهند. او همچنین به لطفی که در گوش معشوق وجود دارد و نور سعادت را به دیگران می‌آموزد، اشاره می‌کند. شاعر با استفاده از تمثیل‌های زیبا توضیح می‌دهد که چگونه زیبایی‌های معشوق از گل‌ها و باغ‌ها الهام می‌گیرند. در نهایت، شاعر به اهمیت و ارزش وجود معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که جانش با ارزش‌ترین چیز است و قیمت زیبایی‌های او به حقیقتی عمیق‌تر اشاره دارد.
به غمزه چشم تو درس ستمگری آموختبه خط لبت سبق روح پروری آموخت
هوش مصنوعی: چشمهای تو با نگاههای فریبندهاش به من آموخت که چطور میتوانم ستم کنم، و لبان تو نیز به من هنر پرورش روح و احساس را یاد داد.
ز لطف در بناگوش تو تعالی اللهکه فیض نور سعادت به مشتری آموخت
هوش مصنوعی: از رحمت خداوند در گوشهای تو، که برکت نور خوشبختی را به مشتری آموزش داد.
دبیر مکتب حسنت ازان عذار جبینخط مزوری و لوح دلبری آموخت
هوش مصنوعی: معلم درس زیبایی و جذابیت چهرهات را از خط زیبای جبینت آموخته و با این زیبایی دست به نوشتن دلربایی زده است.
به طرف باغ گذشتی فکنده طره به دوشچمن طراوت ازان سنبل طری آموخت
هوش مصنوعی: تو از کنار باغ گذشتی و موهای زیبایت را بر دوش خود انداختی، سبزهها از بوی طراوت سنبلهای خوشبویت آموختند.
چرا نهان شوی از چشم ما اگرنه تو رارقیب دیوصفت عادت پری آموخت
هوش مصنوعی: چرا از دیده ما پنهان میشوی؟ اگر اینطور است که رقیب تو، با صفات شیطانیاش، به تو عادت کرده است.
زوال هستی خودخواست از ستردن مویمجردی که رموز قلندری آموخت
هوش مصنوعی: زوال و نابودی وجود، انتخاب خود فرد است. این امر به خاطر از بین بردن موی زنی مجرد است که به رموز و اسرار زندگی قلندری پی برده است.
بهای لعل تو جان جامی از تو دانسته ستخوش آن که قیمت جوهر ز جوهری آموخت
هوش مصنوعی: بهای ارزشمند تو را مانند جان میداند و خوشا به حال کسی که ارزش واقعی یک چیز را از خود آن چیز دریابد.