شمارهٔ ۱۱۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و وابستگی شاعر به معشوقش است. شاعر با استفاده از استعاره‌ها و تصاویری زیبا، از تأثیر حضور معشوق بر قلب و روح خود سخن می‌گوید. او در هر بیت، longing (اشتیاق) و احساساتش را به نحوی متفاوت و با تصاویر زنده‌ای همچون شیشه، تیغ و موج دریا ابراز می‌کند. در نهایت، شاعر به جستجوی وصل با معشوق و تأثیرات مثبت و زیبای او بر زندگی‌اش اشاره می‌کند.
هر شیشه می با تو چو در محفلم افتدبینم لبت آن شیشه ز طاق دلم افتد
هوش مصنوعی: هر بار که در جمعی با تو هستم، وقتی نگاه میکنم، لبهایت را همچون شیشهای میبینم که به قلبم نزدیک میشود.
خواهم سر خود را به سر راه تو منزلباشد که تو را راه به سرمنزلم افتد
هوش مصنوعی: میخواهم سر خودم را در مسیر تو قرار دهم تا تو بتوانی به هدف و مقصودم برسید.
چون تیغ به قتلم کشی آن دم دیت مناین بس که نگاهی به رخ قاتلم افتد
هوش مصنوعی: زمانی که با تیغ به جانم میزنی، همین یک لحظه برای من کافی است که نگاهی به چهرهات بیندازم.
ای وقت صبا خوش که به یکدم بگشایدگر در شکن زلف تو صد مشکلم افتد
هوش مصنوعی: ای نسیم صبح خوش، خوشا به حال تو که اگر فقط برای یک لحظه زلف پیچیدهات را باز کنی، همه مشکلاتم برطرف خواهد شد.
حادی مفروز آتش من گو که مبادااز سینه زند شعله و در محملم افتد
هوش مصنوعی: ای راهنمای من، مواظب باش که آتش درونم شعلهور نشود و به محفظهام نرسد.
گردد علم رحمت جاوید پس از مرگگر سایه سرو تو بر آب و گلم افتد
هوش مصنوعی: علم و دانش همیشه میتواند مانند رحمت و برکت باشد و پس از مرگ نیز باقی بماند، به شرطی که یاد و نام خوب کسی مانند تو، همچنان بر زندگی و محیط اطراف تاثیر بگذارد.
من جامیم آن بحر معانی که گه موجصد گوهر سیراب به هر ساحلم افتد
هوش مصنوعی: من مانند جامی هستم که از دریای معانی پر شدهام و گاه به گاه، امواجی از صدها گوهر به هر کجا که میرسم، سرازیر میشود.