شمارهٔ ۱۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات و تجارب شاعر در ارتباط با عشق و فقدان می‌پردازد. شاعر از شست‌وشوی گل‌ها در چمن صحبت می‌کند و می‌گوید که درد جدایی همچون داغی بر دل لاله‌ها است. او از ساقی می‌خواهد که شرابی بیاورد تا در این روزهای کوتاه زندگی از غم و غصه یک ساله رهایی یابد. همچنین، لب میگون محبوبش به یاد او می‌آید و بخت او نیز در حال رفتن است. در پایان، شاعر به سفر خود در دنیای شعر اشاره می‌کند و به طور کلی، احساس غم و نوستالژی در این اشعار مشهود است.
زان شست و شو که در چمن از ژاله می‌رودداغ جفای دی ز دل لاله می‌رود
هوش مصنوعی: از آن شست و شویی که در باغ با باران انجام میشود، غم و رنجی که از روزگار سخت بر دل گل‌ها بود، به تدریج از دلها محو میشود.
ساقی بیار باده که از یک دو روزه عیشدر فصل گل کدورت یک‌ساله می‌رود
هوش مصنوعی: مشروب بیاور که زندگی کوتاه است و در این فصل بهار، غم یک سال را فراموش کنیم.
میگون لبت ز خاطر من از سه بوست شستبختی که از ثلاثه غساله می‌رود
هوش مصنوعی: لبان تو به یاد من، از سه بوست شسته میشود. خوشبختیای که از سه شستشو میگذرد.
هر سو که کوچ کرده ما راه برگرفتما را ز دیده اشک و ز دل ناله می‌رود
هوش مصنوعی: هر جا که رفتهایم، راهی که برگشت ما باشد نیست و چشمان ما پر از اشک و دل ما پر از ناله و غم است.
چتر از فروغ طلعت او غرق نور شدماه تمام در تتق هاله می‌رود
هوش مصنوعی: چتر زیبایی چهره او باعث شده که نور بیشتری در دنیا پخش شود و این نور تا جایی پیش رفته که حتی ماه کامل هم در شعاع آن نور محو شده است.
هرجا که رفت زورق حافظ به بحر شعرجامی سفینه تو ز دنباله می‌رود
هوش مصنوعی: هر کجا که حافظ با کشتیاش به دنیای شعر سفر کند، آثار جامی نیز به دنبال او و همراهش خواهند بود.
نظم تو می‌رود ز خراسان به شاه فارسگر شعر او ز فارس به بنگاله می‌رود
هوش مصنوعی: شعر و مثنوی تو از خراسان به دربار شاهان فارس میرسد و آثارش حتی تا بنگاله هم می‌رود.