شمارهٔ ۱۷۳
هوش مصنوعی: این غزل به توصیف حال و روز شاعر در پیری و عشق می‌پردازد. شاعر در فصل زمستان به عیش و شادی می‌اندیشد، در حالی که اشاره به ناکامی و زوال عمر نیز دارد. او به خاطرات جوانی و سجده پیش معشوق اشاره می‌کند و در عین حال از داغ عشق و حرمان می‌نالد. شاعر با حسرت به تجارب گذشته‌اش می‌نگرد و بر contradictions بین پای راست و چپش تأکید می‌کند. در نهایت، او به مقام عشق و آزادی از قید و بندهای دینی می‌پردازد و می‌گوید که عشق نمی‌تواند با فتواهای دیگران محدود شود.
فصل دی کوته بود ساقی برای عیش روزرشته گیر از شمع و از شب وصله ای بر روز دوز
هوش مصنوعی: در دی ماه، روزها کوتاه است، ای ساقی برای خوش گذرانی، از شمع بگیر و با تاریکی شب، بخشی از روز را به هم وصل کن.
از فروغ فضله شهدم چه حاصل فضل کنوز رخ شاهد حریم مجلسم را برفروز
هوش مصنوعی: از خواص و خوبیهای عسل چه فایدهای ببرم، زیرا نور روی جانان من را نمایان کن.
در جوانی بود سجده پیش شاهد عادتمیادگاری مانده زان در پیریم این پشت کوز
هوش مصنوعی: در جوانی، به خاطر عشق به محبوب، به سجده افتادم و آن لحظه برایم یادگاری شده است. حالا در پیری، آن احساسات و یادها هنوز در دلم باقی مانده است.
نیست بر من داغی از محرومی از داغت بترجز بدین داغم به هر داغی که می خواهی بسوز
هوش مصنوعی: من از غم و اندوهی که دارم، هیچ کدام را به اندازه درد و رنجی که از عشق تو دارم، حس نمیکنم. تو هر نوع عذابی که میخواهی به من بده، من تحمل میکنم.
می دهد یادم زوال عمر و حرمان از مراداز کساد یخ فروش شهر و گرمای تموز
هوش مصنوعی: این بیت به یادآوری پیری و ناامیدی از رسیدن به آرزوها اشاره دارد. همچنین به وضعیت خنککننده یخفروشی در شهر و گرمای شدید تابستان نیز پرداخته شده است. این تصاویر نمادی از زوال و ناکامی هستند که در زندگی انسانها وجود دارد.
بر بساط قرب کی دانم نهادن پای راستمن که پای راست را از چپ نمی دانم هنوز
هوش مصنوعی: در جایی که در حال نزدیک شدن به خداوند هستم، نمیدانم چگونه پای راست خود را بگذارم، زیرا هنوز نمیتوانم پای راست را از پای چپ تشخیص دهم.
کم شود ای مفتی به فتوی مانع جامی ز عشقنیست بر دیوانگان حکم یجوز و لایجوز
هوش مصنوعی: ای مفتی، کمتر به فتوا و حکم خود اصرار کن؛ چرا که در عشق، برای دیوانگان هیچ مانعی وجود ندارد و دست آنها در انتخاب آزاد است.