شمارهٔ ۲۳۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دل‌باختگی خود به محبوبش صحبت می‌کند. او از دل تنگ و تاریک خود می‌گوید و می‌خواهد که محبوبش با لبخند و چهره‌اش دل او را شاد کند. شاعر احساس می‌کند که دلش خونین شده و تنها در کوی محبوبش آرام می‌گیرد. او بیان می‌کند که عشقش تا حدی عمیق است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از او بگیرد. در نهایت، شاعر از زیبایی‌های محبوبش و تأثیر آن بر دل و زندگی‌اش سخن می‌گوید و می‌گوید که توانایی کنار گذاشتن عشق محبوبش را ندارد.
طره از روی چو مه بگشا که بگشاید دلمیکدم از تنگی و تاریکی بر آساید دلم
هوش مصنوعی: موهایت را مثل ماه از روی چهرهات کنار بزن، تا قلبم آنی از تنگی و تاریکی رهایی یابد و آرام بگیرد.
شد دلم خون و آید از مژگان فرو در کوی توجز به کوی تو بلی مشکل فرود آید دلم
هوش مصنوعی: دل من به شدت ناراحت و غمگین شده و اشکهایم بر روی صورتام سرازیر میشود. در کوی تو هیچ‌کس نمی‌تواند به راحتی وارد شود، اما دل من فقط به سمت تو میآید.
بس که خود را از رگ جان بر تو محکم دوختههیچ کس نتواند از خوبان که برباید دلم
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه عشق و علاقهام به تو به اندازهای عمیق و محکم است که هیچ کس دیگری نمی‌تواند از من محبت یا دوستیام را برباید.
لاغرم زانسان که چون از کسوت فانوس شمعزآتشت روشن ز زیر پوست بنماید دلم
هوش مصنوعی: من از لطافت و روشنی وجود تو به شدت تحت تأثیر قرار گرفتهام؛ مانند شمعی که در زیر پوست یک فانوس میدرخشد و قلبم را روشن می‌کند.
تا به زیر پای تو از پرده خود کرده فرشاز تفاخر سر به ساق عرش می ساید دلم
هوش مصنوعی: من برای تو فرشی از پرده خود را زیر پا میندازم و به خاطر این تفاخر، دلم به عرش آسمان میرسد.
بهر تشریف خیال تو ز خونین قطره هامنظر دیده به رنگین گوهر آراید دلم
هوش مصنوعی: به خاطر تجلی خیال تو، چشمم را با اشکهای خونی میآرایم تا دلم زیباترین جلوهها را ببیند.
کی توانم جامی از سودای خوبان توبه کردغیر ازین چون کار دیگر را نمی شاید دلم
هوش مصنوعی: نمیتوانم از عشق و آرزوی محبوبان دست بکشم، چرا که جز این، دل من هیچ کار دیگری را نمی‌تواند تحمل کند.