شمارهٔ ۲۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و اشتیاق فردی به محبوبش می‌پردازد. شاعر از نامه‌ای که باد از سوی محبوب می‌آورد صحبت می‌کند و آن را نشانه‌ای از طراوت و نعمت می‌داند. او احساس شرمندگی می‌کند که نتوانسته به درستی از مهمانان و محافلشان پذیرایی کند. فراق محبوب برای او سخت و طاقت‌فرساست و او در جستجوی وصال آن محبوب، به بیابان‌گردی می‌افتد. شاعر در نهایت به آرزوی دیدار محبوبش می‌رسد و به بوسیدن آستین او می‌اندیشد، در حالی که حسرت جدایی و غم دوری از او را در دل دارد. این شعر همچنین به توضیح ابعاد معنوی و خیالی عشق و زیبایی‌های آن می‌پردازد.
نوازشنامه ای آورد باد از حضرت جانانمخلد باد بر فرق گدایان ظل سلطانان
هوش مصنوعی: باد با نوازشهای ملایمش پیامی از جانب محبوب به همراه آورد، که پر از محبت و رحمت است. این پیام بر سر گدایان، که تحت سایه سلطنتها زندگی میکنند، مینشیند و به آنها امید و شادی میدهد.
نه نامه بل سجلی بندگان را بهر آزادیز عار بادپیمایان و عهد سست پیمانان
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که نه نامه‌ای نوشته شده و نه سندی وجود دارد که آزادی بندگان را اعلام کند. این آزادی در برابر ننگ کسانی که به پیمانهای سست و نااستوار خود وفادار نیستند، به دست آمده است.
بیاضش نوربخش دیده جمعی غم اندیشانسوادش مایه جمعیت مشتی پریشانان
هوش مصنوعی: سفیدی آن باعث روشنایی چشم عدهای از افرادی شده که غمگیناند، و سیاهیاش به جمع شدن گروهی از انسانهای آشفته کمک کرده است.
فشاندم جان چو آمد همره قاصد خیال اووز این کم خدمتی شرمنده ام از روی مهمانان
هوش مصنوعی: وقتی که پیامآور خیال او آمد، جانم را فدای او کردم و از این که به عنوان خدمتکارش در برابر مهمانانش کمکاری کردهام، احساس شرمندگی میکنم.
فراقش کافری آمد مسلمان کش نمی دانمچه سان از دست این کافر برم جان ای مسلمانان
هوش مصنوعی: دوری از او برایم مثل کفر است، هرچند که من مسلمانم. نمیدانم چطور از دست این کافر رهایی پیدا کنم، ای مسلمانان!
چو گردد تنگ بر من عالم از هجران او هر شبنهم رو در بیابان تمنا بارگی رانان
هوش مصنوعی: وقتی که زندگی بر من سخت میشود و دوری او در دل خود حس میکنم، هر شب به بیابان میروم و آرزوی دیدن او را در دل دارم.
به سرحد دیار او رسانم خویش را وانگهدرآیم در حریم او پس از رخصت ز دربانان
هوش مصنوعی: به سرزمین او خواهم رفت و سپس اجازه گرفته، وارد حریم مقدس او خواهم شد.
ببینم طلعتش از دیده پر نم گهرریزانببوسم آستینش بر دو عالم دامن افشانان
هوش مصنوعی: میخواهم چهرهاش را ببینم و اشکهایم مانند mروید در دلم بریزد. آستینش را میبوسم و دامنش را که بر دو عالم افشان شده، احترام میگذارم.
ندیده سیر دیدار وی از بیم ملال اوروانی باز پس گردم دعاگویان ثنا خوانان
هوش مصنوعی: من از ترس اینکه مبادا او ناراحت شود، با اینکه دور هستم، در خیال دیدار او هستم و دعاگویان و ستایشکنندگان او در ذهنم هستند.
همی زی شاد و خرم با خیالات خوش ای جامیکه نبود جز خیالی این جهان پیش خدادانان
هوش مصنوعی: بیشتر خوش و شاد زندگی کن و با خیالهای خوب روزگار بگذران، ای جامی که در حقیقت بیشتر از یک خیال، چیزی در این جهان برای دانایان وجود ندارد.