شمارهٔ ۲۵۴
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و گفت‌وگوهای عاشقانه می‌پردازد. شاعر به زیبایی و شیرینی کلام عاشقانه اشاره می‌کند و از پیامدهای عشق و جنون آن سخن می‌گوید. او عاشق را به طوطی‌ای تشبیه می‌کند که در کمبود عقل و عقلانی بودن، شکرین‌ترین کلمات را زیباترین به زبان می‌آورد. همچنین به تضاد بین عشق و رقیبان اشاره می‌کند و می‌گوید به صرف بیان دیگران، خود را در رنج نگذارد. شاعر در نهایت به این نتیجه می‌رسد که هرچند کلام عاشقانه زیبا و دلنشین است، باید بدان بسنده کرد و از آن فراتر نرفت.
ریزد شکر لبت به خط سبز در سخنطوطی که دیده است بدینسان شکر سخن
هوش مصنوعی: شیرینی و لطافت صحبتهای تو به قدری است که حتی طوطیها نیز از آنها شگفتزده میشوند و مایلند همانند تو سخن بگویند.
دشنام عاشقان به رقیبان حواله کنحیف آیدم که رنجه کنی لب به هر سخن
هوش مصنوعی: دشنام دادن عاشقان به رقیبان را به خودشان واگذار کن، زیرا ناراحتکننده است که تو به خاطر هر سخنی خود را درگیر کنی.
در کوی عقل می نشود یافت محرمیما و جنون عشق و به دیوار ودر سخن
هوش مصنوعی: در محفل عقل، یار و همدمی پیدا نمیشود که جنون عشق را بفهمد، و این دیوار و در، سخنگو هستند.
شرح دو گیسوی تو به پایان رسیده بوددر وصف کاکل تو گرفتم ز سر سخن
هوش مصنوعی: داستان زیباییهای موهای تو به پایان رسیده بود و من برای توصیف زیباییهای دیگر تو، از ابتدا سخن را آغاز کردم.
این روی زرد بین و گشا لب به ناسزابا آنکه مفلسم خرم از تو به زر سخن
هوش مصنوعی: به چهرهات نگاهی بینداز و از دل غمانگیز و ناراحت کنندهات شکایت کن، با اینکه در وضعیت ناگواری قرار دارم، اما از تو با شادی و به زبانی زیبا سخن میگویم.
می راند عاشق از تو سخن چون رقیب شدپیدا ز دور برد به جای دگر سخن
هوش مصنوعی: عاشق به خاطر حضور رقیب، از تو حرف میزند و در دوردستها به مکان دیگری میرود و داستانی دیگر را تعریف می‌کند.
هر چند جامیا سخنت بیشتر خوش استبس کن که خوش نباشد ازین بیشتر سخن
هوش مصنوعی: هرچند که گفتارت زیبا و دلنشین است، اما بهتر است از این بیشتر صحبت نکنی، زیرا ممکن است این زیبایی را از دست بدهی.