شمارهٔ ۱۹
هوش مصنوعی: این شعر به نقد دنیاپرستی و حرص و طمع می‌پردازد. شاعر از کسانی که به دنبال ثروت و لذت‌های دنیوی هستند، انتقاد می‌کند و آن‌ها را به بی‌عملی و خواب‌زدگی دعوت می‌کند. همچنین، به عزلت و دوری از دنیای مادّی اشاره می‌کند و می‌گوید بهتر است که بی‌خود و حریص در کنار یکدیگر نمانند. در نهایت، دعوت به روحیه‌ای ساده و موقر دارد که راهی برای رهایی از فقر مادی است.
جامیا در پناه فقر گریزهوس سیم و حرص زر بگذار
هوش مصنوعی: ای نوشیدنیام، در سایهی فقر، از خواستههای طلا و جواهر دوری کن و به آن‌ها بیتوجه باش.
خرمزاجان حرص و شهوت رامست خواب و اسیر خور بگذار
هوش مصنوعی: افراد طمعکار و شهوتران را تحت تأثیر وسوسهها و خوابهای خود رها کن و به آن‌ها اهمیت نده.
رو به عزلت سرای عیسی نهوین خران را به یکدگر بگذار
هوش مصنوعی: به جایی دور و خلوت برو و اجازه بده این افراد ناراحت کننده که همدیگر را اذیت میکنند، به حال خودشان بمانند.