شمارهٔ ۶۰

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به تمسخر و انتقاد از افرادی می‌پردازد که با بهره‌برداری از امکانات و نعمات دیگران، خود را رشد می‌دهند. شاعر به کسی اشاره می‌کند که با لطف و توجه خود، شخصی را پرورش داده و او را فربه کرده است، اما در نهایت خود از نعمت‌های او بهره‌مند می‌شود و از کارهایی که دیگری انجام داده، سود می‌برد. به عبارتی، این متن به ناپایداری و بی‌انصافی در روابط انسانی اشاره دارد.