شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به زیبایی و fragility یک گل اشاره می‌کند که به دلیل مرگ و قضا و قدر، آسیب دیده و در حال نابودی است. این گل با درد و رنج زیادی مواجه شده و در نهایت به دلیل ظلم و ستم دیگران، نابود می‌شود. گل نماد زیبایی و زندگانی است که به سادگی می‌تواند تحت تأثیر شرایط ناگوار قرار گیرد.
آن گل که اجل به سینه چاک افکندشصد رخنه به جان دردناک افکندش
هوش مصنوعی: آن گلی که مرگ با چاک کردن سینهاش به آن آسیب زد، دلش را پر از درد و زخم کرد.
چون نیم شکفت غنچه بشکافته سرتیغ ستم خسان به خاک افکندش
هوش مصنوعی: زمانی که غنچهای که هنوز به طور کامل شکفته نشده بود، باز شد، ستمگران خسته و بیرحم آن را بیرحمانه به خاک انداختند.