شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به انجمن و جمع‌بودن اشاره می‌کند و می‌گوید که در زمان او، نشانه‌هایی از وجود او در جامعه وجود دارد. به طور کلی، شاعر تأکید دارد که هویت و وجود او با محافل و ارتباطاتش گره خورده است.
سمنبر انجمن بین که نی سمن نه چمنبه روزگار تو دارد نشان ز هستی من
هوش مصنوعی: در اینجا به تصویرسازی از حالت و شرایط انگشت گذاری می‌شود. به نظر می‌رسد که فردی به دنبال یافتن نشانه‌هایی از وجود و هویت خود در میان دیگران است. او می‌خواهد ببیند که آیا کسی از وجود او خبر دارد یا خیر، و این نشان دهنده جستجوی او برای ارتباط و معنا در زندگی‌اش است. در حقیقت، او به نوعی مقایسه میان خود و دیگران را مطرح می‌کند تا بفهمد در چه جایگاهی قرار دارد.