غزل شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جوانی و عشق می‌پردازد و احساسات خود را در مورد گذر زمان و پیر شدن ابراز می‌کند. او از زیبایی جوانی و آرزوی ارتباط با آن سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که جوانی در پی وصالی با عزیزان است. همچنین، شاعر از ناامیدی و درد ناشی از نامهربانی‌ها سخن می‌گوید و به نیاز به محبت و آرامش اشاره می‌کند. نهایتاً، او از دیگران می‌خواهد که به یکدیگر آسیبی نرسانند، چون آزار یک فرد ممکن است به رنج و خستگی دیگری منجر شود. کل شعر بر محور موضوعات عشق، جوانی و همدلی می‌چرخد.
جوانی بگذرد یا رب به کام دل جوانی راکه سازد کامیاب از وصل پیر ناتوانی را
هوش مصنوعی: ای کاش جوانی به خوبی و دلخواه بگذرد، که جوانی را کیست که بتواند از پیوند با پیرمرد ناتوان بهرهمند شود؟
به قتلم کوشی ای زیبا جوان و من درین حیرتکه از قتل کهن پیری چه خیزد نوجوانی را
هوش مصنوعی: ای جوان زیبا، تو مرا به کشتن میکوشی، اما من در حیرتم که از کشتن یک پیر مرد کهن، چه چیزی میتواند برای جوانی مانند تو به ارمغان آورد؟
تمام مهربانان را به خود نامهربان کردمبه امیدی که سازم مهربانْ نامهربانی را
هوش مصنوعی: من به خاطر یک امید، همه مهربانان را نسبت به خود بیمحبت کردم تا بتوانم آن نامهربان را به مهربانی وادار کنم.
چه باشد جا دهی ای سرو سرکش در پناه خودتَذَروِ بی‌پناهی قمری بی‌آشیانی را
هوش مصنوعی: چه چیزی خواهد شد بر سر این راه ای سرو سرکش که میتواند در آغوش خود پرندهای بیپناه و بدون آشیانه را بگیرد؟
مکن آزار جان هاتف آزرده‌جان دیگرکزین افزون نشاید خست جان خسته‌جانی را
هوش مصنوعی: به دیگری آزار نرسان، زیرا که روح آزرده و دل شکسته نمیتواند بیشتر از این تحمل کند.