غزل شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس دلشکستگی و تنهایی خود در مقابل زیبایی و آزادی یک غزال اشاره می‌کند. او به تکرار تلاش‌هایش برای جذب توجه این غزال می‌پردازد، در حالی که غزال بی‌خبر از درد و انتظار اوست و در خواب خوشی به سر می‌برد. شاعر از نصیحت‌های خوب و کارساز یاد می‌کند که بی‌ثمر مانده و حسرت‌هایش در قفس را بیان می‌کند. او از فقدان محبت و توجه غزال رنج می‌برد و این احساس را با تاکید بر بی‌اعتنایی و غفلت او نسبت به خود تشدید می‌کند. در انتها، شاعر از حالتی یاد می‌کند که به خاطر فاصله و غفلت، توانایی دیدن واقعی و شوق را از دست داده است.
تو ای وحشی غزال و هر قدم از من رمیدن‌هامن و این دشت بی‌پایان و بی‌حاصل دویدن‌ها
هوش مصنوعی: ای غزال وحشی، تو از من میگریزی و هر گام که برمیداری، مثل فرار است. من هم در این دشت وسیع و بیاثر بدون هدف در حال دویدن هستم.
تو و یک وعده و فارغ ز من هر شب به خواب خوشمن و شب‌ها و درد انتظار و دل طپیدن‌ها
هوش مصنوعی: تو هر شب به خواب خوش میروی و من در انتظار و دغدغهٔ دوری تو هستم. دل من به خاطر این دوری میتپد و شب‌ها را با درد میگذرانم.
نصیحت‌های نیک اندیشیت گفتیم و نشنیدیچه‌ها تا پیشت آید زین نصیحت ناشنیدن‌ها
هوش مصنوعی: ما نصیحت‌های خوب و دلسوزانهات را شنیدیم، اما تو به آنها توجه نکردی. در آینده، مشکلاتی که ناشی از همین نادیده گرفتن نصیحتهاست، به سراغت خواهد آمد.
پر و بالم به حسرت ریخت در کنج قفس آخرخوشا ایام آزادی و در گلشن دویدن‌ها
هوش مصنوعی: پر و بالم در گوشه قفس به حسرت افتاده است، اما خوش به حال روزهایی که آزاد بودم و در باغ گلها می دویدم.
کنون در من اگر بیند به خواری و غضب بیندکجا رفت آن به روی من به شوق از شرم دیدن‌ها
هوش مصنوعی: حالا اگر در من نگاه کند و ببیند که در حال خوار و غصهام، دیگر آن شوق و محبت که زمانی بخاطر شرم از دیدن من در چهرهام بود، کجا رفته است؟
تغافل‌های او در بزم غیرم کشته بود امشبنبودش سوی من هاتف گر آن دزدیده دیدن‌ها
هوش مصنوعی: او در مجالس دیگران بیتوجهیها کرده بود و امشب به نزد من نیامده بود. اگر آن دزدیده دیدهها، که همیشه به دیدن من میآمد، به من سر میزد.