غزل شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و غمگین شاعر می‌پردازد. شاعر از عشق و تنهایی خود می‌گوید و ابراز می‌کند که قلبش از عشق معشوقش ناراحت و غمگین است. او بیان می‌کند که اگر معشوق نمی‌خواهد که او شاد باشد، بهتر است غمگین‌تر از این هم باشد. شاعر به زیبایی و ناز معشوق اشاره کرده و می‌گوید که همه چیز در سایه او محو می‌شود. همچنین، از عشق و وفا صحبت می‌کند و می‌گوید که اگر در قلب معشوق به او اعتباری وجود داشته باشد، امیدوار است که غم‌هایش به شادی تبدیل شود. در نهایت، شاعر به دام عشق و غم خود اشاره کرده و امید دارد که این غم تا پایان عمرش ادامه نداشته باشد.
جان و دلم از عشقت ناشاد و حزین باداغمناک چو می‌خواهی ما را تو ، چنین بادا
هوش مصنوعی: جان و دل من از عشق تو غمگین و ناراحت است، مانند حالتی که ما را می‌خواهی اینگونه بدون شادی و آسایش باشد.
بر کشور جان شاهی ز اندوه دل آگاهیشادش چو نمی‌خواهی غمگین‌تر ازین بادا
هوش مصنوعی: اگر نمی‌خواهی که دل شاه از اندوه آگاه باشد، پس خوشش کن، زیرا اگر شاد نباشد، غم بیشتری بر دلش مینشیند.
هر سرو که افرازد قد پیش تو و نازدچون سایه‌ات افتاده بر روی زمین بادا
هوش مصنوعی: هر درخت بلندی که خود را در برابر تو بلند کند و به خاطر زیباییات مغرور شود، مانند سایه‌ات بر زمین افتاده است.
با مدعی از یاری گاهی نظری داریلطف تو به او باری چون هست همین بادا
هوش مصنوعی: گاهی از یاری مدعی نگاهی به او داشته باش، چون لطف تو به او حقیقتاً بیدلیل نیست.
جز کلبهٔ من جائی از رخش فرو نایییا خانهٔ من جایت یا خانهٔ زین بادا
هوش مصنوعی: به جز کلبهٔ من، هیچ جا به زیبایی و روشنی وجود ندارد، یا اینکه خانهٔ من بهترین مکان است، یا خانهٔ زین، به این معناست که هیچ جایی به اندازۀ منزل من ارزشمند نیست.
گر هست وفا گفتی هم در تو گمان دارمدر حق منت این ظن برتر ز یقین بادا
هوش مصنوعی: اگر در وفا و صداقت حرفی زدهای، من به تو شک دارم و این تردید من نسبت به تو از یقین و اطمینان بیشتر است.
پیش از همه کس افتاد در دامِ غمت هاتفامید کز این غم شاد تا روز پسین بادا
هوش مصنوعی: قبل از هر کس دیگری، در چنگال غمت گرفتار شدم، اما امیدوارم که این غم تا روز آخرت برایم شادیآور باشد.