غزل شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جستجوی محبوبش در تمامی شهرها و خانه‌ها می‌پردازد، اما هرگز او را نمی‌یابد. او به شدت از جدایی و عاشقی رنج می‌کشد و احساس می‌کند که تمام عمرش را صرف این تلاش کرده است. در نهایت، او به عمق دردی که در دل دارد اشاره می‌کند و بیان می‌کند که همه تلاش‌هایش برای یافتن دل‌برش بی‌ثمر بوده و هیچ نوری از محبوبش نمی‌توانسته بر او بتابد.
شهر به شهر و کو به کو در طلبت شتافتمخانه به خانه در به در جستمت و نیافتم
هوش مصنوعی: من در هر شهر و کوچهای در جستجوی تو تلاش کردم، از خانهای به خانه دیگر و از در به در به دنبال تو رفتم، اما تو را نیافتم.
آه که تار و پود آن رفت به باد عاشقیجامه تقویی که من در همه عمر بافتم
هوش مصنوعی: چقدر غمانگیز است که تمام تلاشها و زحماتی که در طول عمرم برای ساختن لباس تقوا کشیدم، اکنون به باد رفته و از بین رفته است.
بر دل من ز بس که جا تنگ شد از جدائیتبی تو به دست خویشتن سینهٔ خود شکافتم
هوش مصنوعی: به خاطر جدایی از تو، دل من آنقدر دردمند و تنگ شده که ناچار شدم خودم را زخمی کنم و سینهام را بشکافم.
از تف آتش غمم صد ره اگر چه تافتیآینه‌سان به هیچ سو رو ز تو برنتافتم
هوش مصنوعی: اگرچه غم من مانند آتش به هر سو میتافته، اما من مانند آینه، از تو روی برنگرداندهام.
یک ره از او نشد مرا کار دل حزین رواهاتف اگرچه عمرها در ره او شتافتم
هوش مصنوعی: من نتوانستم به هدف و خواستههای قلبی خود در پی آن محبوب غمگین برسم، گرچه سالهای زیادی را به دنبال او گذراندم.