غزل شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به جستجوی معشوقی می‌پردازد که گم شده است. او احساس می‌کند که معشوق دیروز مانند آفتاب درخشان بوده، اما امروز در حالتی نایاب و کمیاب مثل کیمیا است. شاعر از درد و رنج ناشی از این جدایی رنج می‌برد و در پی یافتن راهی برای درمان دلbroken خود است. او به دعا و نوشتن دوات فکر می‌کند اما می‌داند که فقط خداوند می‌تواند به او کمک کند. در نهایت، شاعر به دنبال معشوق در هر مکان و زمانی است.
ای گمشده‌دل کجات جویمدر دامِ کِه مبتلات جویم
هوش مصنوعی: ای دلِ گمشده، به کجا میتوانم تو را پیدا کنم وقتی که در دامِ درد و رنج گرفتار شدهام؟
دیروز چو آفتاب بودیامروز چو کیمیات جویم
هوش مصنوعی: دیروز مانند آفتاب درخشان و روشن بودی، اما امروز مثل کیمیا که به سختی پیدا میشود، شگفتانگیز و نادر شدهای.
ای مرغ ز آشیان رمیدهدر دامگه بلات جویم
هوش مصنوعی: ای پرندهای که از آشیانت فرار کردهای، در مکان بحرانی و دشوار، تو را جستجو میکنم.
ای کشتهٔ غمزهٔ نکویاناز چشمِ کِه خونبهات جویم
هوش مصنوعی: ای کسی که به خاطر زیبایی چشمان نیکوکان، دچار درد و رنج شدهای، از چشمانت میخواهم که خون دل مرا به تماشا بگذارند.
ای بیمار ز جان گذشتهکز هر که رسم دوات جویم
هوش مصنوعی: ای بیمار که از درد جان به ستوه آمدهای، من از هر کس که بر سر دوات نشسته باشد، یاری میطلبم.
گاهی به دوات چاره خواهمگاهی به دعا شفات جویم
هوش مصنوعی: گاهی از قلم و نوشتهها برای رفع مشکل کمک میگیرم و گاهی از دعا و نیایش برای درمان دردهای خود بهره میبرم.
کس چارهٔ درد تو ندانددرمان مگر از خدات جویم
هوش مصنوعی: هیچکس نمیتواند درد تو را درمان کند، مگر اینکه من از خداوند چارهای بخواهم.
هاتف پی دل فتاده رفتیای هر‌جایی کجات جویم
هوش مصنوعی: صدای دل میگوید که تو رفتهای و من در هر جایی که باشی، دنبالت میگردم.