تناجی
هاتف اصفهانی

شمارهٔ ۲

با حریفی که بی‌سبب داردسر آزار من بگو زنهار
گرچه از حکه در تعب باشی... خر را به ... خویش مخار
هان و هان راه خویش گیر و بروبه دم مار خفته پا مگذار