رباعی شمارهٔ ۱
شاعر در این ابیات به دعوت و پذیرش همه مردم، هرچند بسیار گناهکار باشند، میپردازد. او تأکید میکند که این درگاه، درگاه امید است و فرقی نمیکند که شخص چندین بار خطا کرده باشد، همیشه میتواند به سوی خدا بازگردد و توبه کند و مورد پذیرش قرار گیرد.
باز آ باز آ، هر آنچه هستی باز آگر کافر و گبر و بتپرستی باز آ
برگرد، دوباره برگرد، هر چه که هستی، باز گرد. حتی اگر کافر یا بتپرست باشی، دوباره برگرد.
این درگهِ ما، درگهِ نومیدی نیستصد بار اگر توبه شکستی باز آ
در درگاه ما، جایی برای ناامیدی نیست. حتی اگر بارها اشتباه کردی، باز هم می توانی امید داشته باشی و از نو شروع کنی.