رباعی شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ضعف و نافرمانی خود اعتراف می‌کند و از خداوند می‌خواهد که نشان دهد رضایت او کجاست. او از تاریکی دلش شکایت می‌کند و به دنبال نور و صفا می‌گردد. شاعر همچنین بیان می‌کند که اگر خدا به او بهشت عطا کند، آن را لطف و بخشش خود می‌داند و از او می‌خواهد که این مهربانی را به او نمایان کند.
من بندهٔ عاصی‌ام رضای تو کجاست؟تاریک‌دلم، نور و صفای تو کجاست؟
هوش مصنوعی: من شخصی نافرمان هستم و به دنبال این هستم که بدانم رضایت تو در کجاست. دل من تاریک است و به روشنی و زیبایی تو نیاز دارد.
ما را تو بهشت اگر به طاعت بخشیاین بیع بود، لطف و عطای تو کجاست؟
هوش مصنوعی: اگر تو به ما بهشتی بدهی به خاطر کارهای خوبی که انجام میدهیم، این هدیه و لطف تو کجاست؟