رباعی شمارهٔ ۶۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که ما به عنوان موجودات، ناتوانی و عدم را تجربه می‌کنیم و وجود ما به نوعی تحت فشار است. او اشاره می‌کند که آنچه ما داریم (قدرت و اعمال‌مان) در حقیقت از یک منبع دیگر ناشی می‌شود و خودمان به تنهایی قادر به خلق آن نیستیم. به عبارت دیگر، وجود ما تبلور و تجلی از یک قدرت بزرگ‌تر است.
از ما همه عجز و نیستی مطلوب استهستی و توابعش ز ما منکوب است
هوش مصنوعی: از ما تنها ضعف و ناتوانی خواسته شده است، چرا که وجود و ملزومات آن از ما به شدت شکست خورده و ناکام است.
این اوست پدید گشته در صورتِ مااین قدرت و فعل از آن به ما منسوب است
هوش مصنوعی: این بیانگر این است که آن نیرویی که در وجود ما نمایان شده و ما را به عمل وادار می‌کند، از منبعی بزرگ‌تر و قدرتمندتر ناشی می‌شود.