رباعی شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از تنهایی و درد خود سخن میگوید و ابراز میکند که هیچکس از حال او اطلاعی ندارد. او به دوستی اشاره میکند و از دوست میخواهد که به حال او توجه کند، زیرا زمان برای درد و اندوه او در حال سپری شدن است و ممکن است دیر شود.
افسوس که کس با خبر از دردم نیستآگاه ز حال چهرهٔ زردم نیست
هوش مصنوعی: متأسفانه کسی از دردهای من خبر ندارد و هیچکس از حالت و چهرهٔ زرد و نزار من مطلع نیست.
ای دوست برای دوستیها که مراستدریاب که تا درنگری گردم نیست
هوش مصنوعی: ای دوست، برای دوستیهایی که با من است، مرا درک کن تا بتوانم از آنها بهرهمند شوم، زیرا در غیر این صورت، چیزی نمیماند.