رباعی شمارهٔ ۲۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از شوق و اشتیاق خود برای دیدن محبوبش صحبت می‌کند. او می‌گوید که وقتی محبوبش را ببیند، این دیدار برایش بسیار ارزشمند است و نگاه او از سر تا پا را خواهد دید. او تأکید می‌کند که حتی اگر هزاران چشم داشته باشد، باز هم نمی‌تواند از دیدن زیبایی محبوبش سیر شود و با دو چشم خود، به زیبایی او کمتر نگاه کرده است.
روزی که جمال دلبرم دیده شوداز فرق سرم تا به قدم دیده شود
هوش مصنوعی: روزی که زیبایی محبوبم را ببینم، از بالا تا پایین، تمام وجودم تحت تأثیر قرار میگیرد.
تا من به هزار دیده رویش نگرمآری به دو دیده دوست کم دیده شود
هوش مصنوعی: تا وقتی که من با هزار چشم به روی او نگاه کنم، با دو چشم دوست کمتر به نظر میرسد.