رباعی شمارهٔ ۴۱۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از گناهانی که انجام داده سخن می‌گوید و از خداوند درخواست عفو و بخشش دارد. او به یاد می‌آورد که خدا وعده داده در وقت ناچاری دست او را بگیرد و اکنون احساس می‌کند که دیگر عاجزتر از این نمی‌تواند باشد و بنابراین به امید بخشش الهی متوسل شده است.
گر من گنه جمله جهان کرده‌ستمعفو تو امیدست که گیرد دستم
هوش مصنوعی: اگر من در تمام جهان گناه کردهام، امیدم به عفو توست که مرا نجات خواهد داد.
گفتی که به روز عجز دستت گیرمعاجزتر ازین مخواه که‌اکنون هستم
هوش مصنوعی: گفتی که در روزهای سخت به کمک تو میآیم، ولی اکنون که در حال ناتوانی هستم، بیشتر از این ناتوانی نمیخواهم.