رباعی شمارهٔ ۵۵۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان میکند که نه از سرنوشت و قضا گزیری دارد، نه میتواند از عشق فرار کند و نه قدرتی برای دوری از معشوق دارد. احساس ناتوانی و وابستگی او به دوست و عشقش در این اشعار به وضوح مشهود است.
بختی نه که با دوست درآمیزم منصبری نه که از عشق بپرهیزم من
هوش مصنوعی: من نه برای دوستی با کسی شاد و خوشبختم و نه میتوانم از عشق دوری کنم.
دستی نه که با قضا درآویزم منپایی نه که از دست تو بگریزم من
هوش مصنوعی: من نه دستی دارم که با سرنوشت به آن چنگ بزنم و نه پایی که از تو وا بروم و فرار کنم.