رباعی شمارهٔ ۶۶۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساسات عمیق و دردناک خود میگوید. او از معشوقش که در نظرش نمایان و پنهان است، میترسد. ترس او این است که این عشق، دلش را به درد بیاورد و او از این درد رنج ببرد در حالی که معشوق در دلش حضور دارد.
مآزار دلی را که تو جانش باشیمعشوقهٔ پیدا و نهانش باشی
هوش مصنوعی: دلی را که تو محبوب او هستی، نرنجان، چون تو هم عاشق آشکار و هم پنهان او هستی.
زان میترسم که از دلآزاری تودل خون شود و تو در میانش باشی
هوش مصنوعی: من از این میترسم که به خاطر رنجاندن تو، قلبم شکسته و پر از درد شود و تو در این میان حضور داشته باشی.