شمارهٔ ۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با بیانی عاشقانه و ملتهب از احساسات خود صحبت می‌کند. او به قانع شدن دلش به یک پیغام اشاره می‌کند و به بی‌ثباتی زمانه معترف است. او آرزومند است که در عشق، ایام را سپری کند و به مقام بلندی در عشق برسد. شاعر خود را همچون نی می‌بیند که نمی‌تواند هلال را بشناسد و تنها زیبایی از محبوبش را می‌بیند. او از جدایی و درد آن سخن می‌گوید و به چراغ وصالی که روشن شود، نیاز دارد. در آخر، شاعر یادآوری می‌کند که عشق واقعی مستلزم تحمل ملامت و رنج است، و عشقش خالص و فراتر از هر قضاوت و ملامتی است.
منم که خط غلامی دهم به نیم سلامدل من است که قانع شود به یک پیغام
هوش مصنوعی: من کسی هستم که هرگاه با نیمسلامی خود را معرفی کنم، میدانم که دل من با یک پیغام ساده راضی و آرام میشود.
کنون که گردش ایام را ثباتی نیستهمان خوشست که در عشق بگذرد ایام
هوش مصنوعی: اکنون که روزگار همواره در حال تغییر و بی‌ثباتی است، تنها چیزی که خوب و زیباست این است که ایام با عشق سپری شود.
من آن مقام بلند از کجا به دست آرمکه عاشقانه بیایم در آن بلند مُقام
هوش مصنوعی: من از کجا میتوانم به آن جایگاه والا دست پیدا کنم تا بتوانم با عشق و اشتیاق در آنجا حضور پیدا کنم؟
من آن نی‌ام که هلال از تمام نشناسممه دو هفته هلال است و عارض تو تمام
هوش مصنوعی: من مثل نی نیستم که فقط هلالهای کمنور را ببینم، بلکه تو را که تمام و کامل هستی، میشناسم. عارض تو همانند ماهی است که در شبهای کامل درخشان است.
چراغ وصل بیفروز و حجره روشن کنکه آفتاب جدایی رسیده بر لب بام
هوش مصنوعی: چراغ عشق را روشن کن و محیط خود را نورانی بگردان، زیرا وقت جدایی همانند آفتابی در حال غروب است که به زودی بر بام میرسد.
غمم بکشت که خوبان چرا ندانستندکه خدعه‌باز کدامست و عشق، باز کدام
هوش مصنوعی: غم من به حدی رسید که زیبایان متوجه نشدند که چه کسی دروغگو و فریبکار است و عشق واقعی چیست.
به نام عشق، که از عشق رخ نخواهم تافتاگر دچار ملامت شوم و گر بدنام
هوش مصنوعی: به نام عشق، هیچگاه از عشق روی برنخواهم گرداند، حتی اگر مورد سرزنش قرار بگیرم یا بد نام شوم.
بهار باشد و بس، آن که در ارادت دوستکشیده طعنهٔ کفر و ملامت اسلام
هوش مصنوعی: بهار فقط بهار است، اما کسی که به دوستش عشق میورزد، در عوض با تهمتهایی چون کفر و سرزنشهایی از جنس دین مواجه میشود.