شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: این شعر به دعوت به برخاستن و آزاد شدن از غم و اندوه می‌پردازد. شاعر از شنونده می‌خواهد که دیگر در انتظار روزی نماند و به زندگی و لذت‌های آن توجه کند. او به این نکته اشاره می‌کند که زمان به سرعت می‌گذرد و باید از زیبایی‌ها و خوشی‌های زندگی بهره‌برد. در نهایت، این شعر تأکید می‌کند که باید به فکر خویش بود و از لحظات خوش زندگی بهره‌مند شد.
برخیز که خود را ز غم آزاده کنیمتا کی طلب روزی ننهاده کنیم
هوش مصنوعی: بیا از خواب غم بیدار شویم و خود را آزاد کنیم. تا کی باید به دنبال روزی باشیم بدون اینکه تلاشی کنیم؟
آخر که گل ما به سبو خواهد رفتکن فکر سبویی که پر از باده کنیم
هوش مصنوعی: در نهایت، گل زیبای ما خواهد رفت و باید به فکر ظرفی باشیم که پر از شراب کنیم.