شمارهٔ ۵۳
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به میدان جنگ می‌رود تا به دشمن ضربه بزند، اما ناگهان صدای فریاد دشمن را می‌شنود که از وضع خود ناله می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که هر کس که به او آسیب بزند، ممکن است مشکلات و مصیبت‌های دیگری را نیز برای خود به ارمغان آورد. در واقع، او خود را مظلوم می‌داند که بار این مشکلات را بر دوش دارد.
رفتم بر توپ تا بکوبم دشمنفریاد برآورد که ای وای به من
هوش مصنوعی: به میدان جنگ رفتم تا به دشمن ضربه بزنم، اما او با فریاد گفت: ای وای به من!
دست دگری و خانمان دگریمن مظلمهٔ که می‌برم بر گردن؟!
هوش مصنوعی: من که از درد و رنجی که کشیدهام، بینصیب نیستم، چگونه میتوانم بار سنگین این ظلم و ستم را بر دوش بکشم؟