شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که کسی که اسرار غیب را می‌داند، تو نیستی و همچنین کسی که قادر به خواندن خطوط ناپیدا است، تو نیستی. بنابراین، نگرانی درباره عاقبت و آنچه پس از مرگ باقی می‌ماند نیز بی‌فایده است، زیرا اگر چیزی هم از تو بماند، متعلق به تو نیست. در واقع، این ابیات به عدم مالکیت انسان بر علم و نتایج زندگی‌اش پس از مرگ اشاره دارند.
آن کس که رموز غیب داند، نه توییوان کو خط نابوده بخواند، نه تویی
هوش مصنوعی: کسی که اسرار پنهان را می‌داند، تو نیستی و کسی که میتواند نوشتههای ناخوانا را بخواند، تو نیستی.
اندیشهٔ عاقبت مکن کز پس مرگچیزی هم اگر از تو بماند، نه تویی
هوش مصنوعی: به آینده و عواقب کارهایت فکر نکن، چون بعد از مرگ اگر چیزی از تو باقی بماند، آن چیز تو نیستی.