فقرۀ ۲
هوش مصنوعی: این متن اشاره به اندیشه‌های عمیق و فلسفی دارد که بر اساس آن، انسان‌ها باید به جای تمرکز بر دنیا و مسائل زودگذر آن، به عناصر پایدار و جاودانه توجه کنند. نویسنده از پسرش می‌خواهد تا به جای گناه و افکار منفی، راه درست و خوشایند را در پیش گیرد و از ارزش‌های انسانی و دینی پیروی کند. همچنین می‌گوید که هیچ چیز در این دنیا پایدار نیست و آنچه باقی می‌ماند، ارزش‌های مینوی و معنوی است که باید مورد توجه قرار گیرد.
پسر من! کرفک‌اندیش بوی، نه گناه‌اندیش، چه مردم تا جاودان زمان زنده نی، چه چیز که آن مینوی (است)، بایستنی‌تر (پاینده‌تر)
هوش مصنوعی: ای پسرم! به جای فکر کردن به گناه، به خوبیها و ماندگاریها بیندیش. مردم تا ابد در این دنیا زندگی نمیکنند و آنچه که باقی می‌ماند، ارزش بیشتری دارد.
که جان پدرکرفه اندیش باشبی‌آزار و به دین و خوش کیش باش
هوش مصنوعی: در زندگی سعی کن آسیبزا نباشی و با ایمان و خوشنیت رفتار کنی، مانند جان پدر که مهم است.
چو باید شدن زین جهان ای پسرنگر تا به مینو چه بایسته تر
هوش مصنوعی: پسرم، وقتی که باید از این دنیای فانی بروی، خوب نگاه کن تا ببینی در بهشت چه چیزهایی برای تو مناسبتر است.
نباشدکس اندر جهان دیرپایهمان مینوی کرده مانده بجای
هوش مصنوعی: در دنیا هیچکس برای همیشه نمیماند، تنها آثار و یادگارهای او باقی می‌ماند.