تناجی
ملک‌الشعرا بهار

فقرۀ ۹

باستان (‌آغاز و همواره‌) و همه گاه امید بر یزدان دار و دوست آن گیر که ترا سودمندتر بود.
امیدت به دادار دارنده بندگزین دوستی کت بود سودمند