شمارهٔ ۱ - بهشت خدا - ملک‌الشعرا بهار

اِمْشَوْ دَرِ بِهشتِ خُدا وٰایَهُ پِنْدَرِیٖماهِر عُرُس مِنَن شو آرایه‌ پندری

او زهره گَه مِگی خَطِرِیْ ماهِ رِه مِخَهْواز مُوشْتِری به زهره خَطِرْ خوایَهْ پِنْدَری

ماه تِمُوم‌، یوسفَ وُ زهره کنج ابراز پُوشتِ پرده چشم زلیخایَهْ پِنْدَرِی

چُخْدِ فِلک مثال بساط جواهریپُور از جواهِرَه‌، تهِ دِریایَه‌ْ پِنْدَرِی

یا وَخْتِ صُحْبِ‌، رویِ چمن وا وُ نیمه‌واسیصد هزار نرگس شهلایَهْ پِنْدَرِی

اَیْ بُرِّ زروِرَقْ که بِزِی چُخْدِ آسمونچِسْبُنْده‌اَن‌ْ، بِرِی خَطِرِ مایَهْ پِنْدَرِی

چِسْبُنْدَه قُشْدِلی به کَغَذْباذِشْ آسمونور کهکشونش دُنْبَلَه پیدایَهْ پِنْدَرِی

سه خواهرون کشیده به پیش‌جدی قطارسه چوچه دَنْبَلَهْ سرِ بابایَهْ پِنْدَرِی

گُسبَندِگر ‌نِگا بفلک‌، چهره با گُذَلمیدون شاخ جنگی و دعوایَهْ پِنْدَرِی

جوزا گیریفته گورَنَه افتاده پوشت گوبومب فلک مثال گورگایه پندری

خرچنگ کرده خف که بچسبه بِگُند اوایساخ که پوشت لمبر جوزایه پندری

اُ‌و شیرِ گَز نگا مِخَه گُندُم چرا کنهنزدیک‌ خوشه وِسْتَدَه‌، چار وایَهْ پِنْدَرِی

عقرب نشسته پوشت ترازوی ظالمییا چالدار و شاطر و نونوایه پندری

نیمسب‌، نِصب تَن اَدِمَه‌ی تیرکمون بدستنصب دیگش به اسب معینایه‌پندری

اُ‌و بوز‌غَلَر نگا، مِزِنَه ور بپیش چاازتوشنگی و، دل بته چایه پندری

ماهی به بوز مِگَه که اگر اَو مِخَی بُدُمبوزپوز مگردنه که اُ‌وت لایه پندری

ای خیمگای شو بَزِیَ و ای عَرُسچه‌هاشحکم عرسچه‌های مقوایه پندری

اینا همش‌ درغگنی و پوچ ای رفیقاز پوچ و از درغ چه تمنایه پندری

نزدیک‌اگر بری تو مبینی که هیچه نیستاوکه ز دورگنبد مینایه پندری

از بس شنیده گوش تو کِلپتره و جفنگبالای آسمون خِنه شایه پندری

هستگ خدا مثال یکی پادشای پیرآه‌رکش دمین عالم بام‌فه پندری

بالایِ آسمون تو مِگی عَرشَه و خدابالای عرش یکتنه ور پایه پندری

تو پندری خدا بمثال فریشتهٔهیا نه مثال مردم دنیایه پندری

هرجاکه را مره آدماش با خدش مرندیوون ختش چو حیطه مصفایه پندری

شُو تا سحر مُخُسبَه و از صُحب تا بِه شُومشغول جنب وجوش و تقلایه پندری

هر روز دِ مینِ حُولی بیرونیَه مِگیهر شو دمین حولی سیوایه پندری

لاپُرت بنده هاره بِزش هر سِعَت مِدَنلاپُرت‌ها دِمین پِکِت هایه پندری

فم‌برت هاژه هی مخنه هی حکم مدهحکمش د حق ما و تو مجرایه ‌پندری

هرکس که مومنه به بهشتش مِتِپَنناونجه اجیل مجتهدا رایه پند‌ری

هرکس که کافر بجهندم مره یقیناونجه بری مو و تو درش وایه پندری

یک بنده ر مکوشه یکی ر مزاینهقِصّابَه العیاذم و مامایَه پِندَ‌رِی

آجاش دلش نسخته بذی مردم فقیراو دشمنِ فقیر و مِقیرایَه پِندَرِی

رزق خلایقاره د صندق قیم منهبخشیدنش بخلق به دلخوایه پندری

از عاقلا مِگیرَه مِبَخشه به جاهلااز بیخ عدوی مردم دانایه پندری

دانا بِرِی دو پول دَرِ دِکّون مَعَطّلِهاحمق نشسته مین‌ اتل‌، شایه پندری

نون و دِراغ و هِندَوَنهٔ کَغ اگر نبوددرویش‌ پیش زن بچه رسوایه پندری

اخکوک و نون کنجل وزردک اگررسیدکارگر دمین کرخنه آقای پندری

مردم به‌عیدآلیش مکثن رخت ورخت ماآلیش نرفته‌، پست تن مایه پندری

خرکس برو که یک بیک کار خرکساامروزشا نمونهٔ فردایه پندری

با کیسن خلی‌ امدن ما بذی بساطتنها بری‌ نگا و تماشایه ‌پندری

فرخ اگر جواب کنه ای قصیده رهبا ما هنز مثال قدیم وایه پند‌ری

ما یک کِلیمه گفتم از اسرار و گپ تمومکار خدا بهار معمایه پندری