دوبیتی شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به جهل و نادانی انسان اشاره دارد. شاعر به فردی هشدار می‌دهد که نه علم آسمانی دارد و نه تجربه‌ای در مکان‌های ناپسند، و از او می‌پرسد که چگونه می‌تواند به خودآگاهی نسبت به سود و زیانش برسد. در نهایت، بیان می‌کند که این فرد به یاران واقعی نخواهد رسید و تنها در حسرت باقی می‌ماند.
ته که ناخوانده‌ای علم سماواتته که نابرده‌ای ره در خرابات
هوش مصنوعی: تو که هیچ آموختهای از دانش آسمانها، و هنوز قدمی در راهی که به خرابات میرسد برنداشتهای.
ته که سود و زیان خود ندانیبه یاران کی رسی؟ هیهات هیهات
هوش مصنوعی: اگر نتوانی سود و زیان خود را تشخیص دهی، هرگز نمیتوانی به یاران خود برسی. رسیدن به آنها غیرممکن است.