دوبیتی شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از کسی می‌خواهد که حال عشقش را نprسیده و نمی‌پرسد هجران و دوری چگونه بر زندگی‌اش تاثیر گذاشته است. او اشاره می‌کند که یاد معشوق و موی او در ذهنش باقی مانده و با وجود هزاران عاشق دیگر، نمی‌داند با موهای او چه باید کرد. این ابیات بیانگر غم و رنج ناشی از دوری عشق و تأثیر عمیق آن بر زندگی شاعر است.
نپرسی حال یار دل‌فکارتکه «هجران چون کند با روزگارت؟»
احوالی از یار دلشکستهات نمی پرسی؟ نمی پرسی که سختی دوری و جدایی با او چه کرده؟
ته که روز و شوآن در یاد موییهزارت عاشقه با مو چه کارت؟
نمی پرسی: «توکه که شبانه روز در فکر منی، هزاران عاشق داری. پس چرا فقط به من فکر میکنی؟»