دوبیتی شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از درد و رنجی که دل و چشم تجربه می‌کنند، سخن می‌گوید. دل از هر آنچه که چشم می‌بیند، یاد می‌گیرد و با آن درگیر می‌شود. او تصمیم می‌گیرد که با ساختن خنجری از پولاد، بر چشم خود بزند تا دلش آزاد شود و از این رنج رها گردد. به عبارت دیگر، شاعر به دنبال راهی است تا از تأثیرات منفی دیدن‌ها بر دل خود دور شود.
ز دست دیده و دل هر دو فریادکه هر چه دیده بیند، دل کند یاد
هوش مصنوعی: از نظر چشم و دل هر دو فریاد میزنند که هر چیزی را که چشم می‌بیند، دل هم به یاد میآورد.
بسازم خنجری نیشش ز پولادزنم بر دیده تا دل گردد آزاد
هوش مصنوعی: خواستم تیری بسازم که نوکش از فولاد باشد و آن را بر چشمانم بزنم، تا دلم از قید و بند رهایی یابد.