دوبیتی شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و محبوبش سخن میگوید و بیان میکند که هر جا که نگاه کند، چه به صحرا، دریا، کوه و دشت، همواره نشانهای از زیبایی محبوبش را میبیند.
به صحرا بنگرم صحرا ته وینمبه دریا بنگرم دریا ته وینم
هوش مصنوعی: وقتی به صحرا نگاه میکنم، میبینم که تو در آنجا هستی و وقتی به دریا نگاه میکنم، باز هم تو را آنجا میبینم.
به هر جا بنگرم کوه و در و دشتنشان روی زیبای ته وینم
هوش مصنوعی: هر جا که نگاه میکنم، منظرههای کوه و در و دشت، چهره زیبا و دلانگیز ته را میبینم.