دوبیتی شمارهٔ ۲۵۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تشبیه خود به پروانه‌ای می‌پردازد که دلی سرشار از عشق و دیوانگی دارد. او خود را همانند پروانه‌ای در دنیایی می‌بیند که تحت تأثیر عشقی عمیق و دیوانه‌وار قرار دارد. شاعر در اینجا به تنهایی و ویرانی‌ای که از این دیوانه‌گی ناشی شده اشاره می‌کند و به نوعی از نبود پناهگاه و آرامش صحبت می‌کند.
چو مو یک سوته دل پروانه‌ای نهبه عالم همچو مو دیوانه‌ای نه
هوش مصنوعی: تو مانند مویی هستی که دلش به حال پروانه‌ای سوخته است؛ نه در این دنیا و نه در هیچ جا مثل تو دیوانه‌ای وجود ندارد.
همه مارون و مورون لانه دیرنمن دیوانه را ویرانه‌ای نه
هوش مصنوعی: همه میزنند و زندگی میکنند، اما دیوانه‌ای که در ویرانگرایی گرفتار است، سرپناهی ندارد.