دوبیتی شمارهٔ ۳۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از خداوند طلب میکند تا دلش را از عشق و دلبستگی به معشوق (مو) بستاند، زیرا این عشق او را به شدت آزار میدهد. او نمیفهمد که با وجود زیبایی معشوق و آبداری لبهایش، چرا هنوز تشنه عشق و محبت است.
خدایا دل ز مو بستون به زارینمیآیه ز مو بیمارداری
هوش مصنوعی: خدایا دل مرا از اندوه خود بگیر، زیرا دیگر طاقت تحمل درد و رنج را ندارم.
نمیدونم لب لعلش به خونمچرا تشنه است با این آبداری
هوش مصنوعی: نمیدانم چرا لبهای زیبایش به خون من تشنهاند در حالی که خودشان از لطافت و شادابی پر هستند.