دوبیتی شمارهٔ ۳۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تقدیر و سرنوشت اشاره میکند و حسرت خود را بیان میکند. او از فلک میخواهد که مانند زبان مو نرم باشد و دلش پر از درد و غم. شاعر معتقد است که اگر یک لحظه بیغم باشد، قطعاً از غمهای زندگی سقوط خواهد کرد.
الهی ای فلک چون مو زبون شیدلت همچون دل مو غرق خون شی
ای آسمان و تقدیر، کاش همچون من بیچاره شوی( همانطور که مرا کردی)، و دل تو نیز مانند دل من پر از درد و غم شود.
اگر یک لحظهام بیغم ببینییقین دونم کزین غم سرنگون شی
اگر مرا یک لحظه فارغ از غم ببینی، مطمئنم از غصه دق میکنی و سرنگون میشوی.