دوبیتی شمارهٔ ۳۴۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از درد و غم خود سخن می‌گوید و احساساتش را نسبت به کسی به نام "ریته اولی" ابراز می‌کند. او به وضوح از اشک‌ها و خون دل خود به خاطر این شخص یاد می‌کند و بیان می‌کند که نمی‌تواند احساساتش را به دیگران بگوید، چرا که این احساسات در دلش پنهان شده‌اند.
دُرِ اشکم به دامان ریته اولیخون دلم ز چشمان ریته اولی
هوش مصنوعی: در اشکهایم به دامان کسی، دلم در حال خونریزی است و این درد را از چشمانم میبینید.
به کس حرفی ز جورت وانواجمکه حرف جور پنهان ریته اولی
هوش مصنوعی: من هیچ چیزی از درد و رنج خویش به کسی نمیگویم، چرا که بیان این دردها به شخصی خاص و به زبان خاصی برایم دشوار است.