دوبیتی شمارهٔ ۳۵۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر دربارهی نادانی و بیتوجهیاش صحبت میکند. او به راهی میرود که نمیداند به گمراهی و سقوط منجر میشود. همچنین، به دنبال دوستی است که در نهایت متوجه میشود آن دوست، تنها در نیمهی راه همراهش بوده و به مقصد نمیرسد.
به نادونی گرفتم کوره راهینذونستم که افتادم به چاهی
هوش مصنوعی: در حماقت و ناآگاهی، راه غلطی را انتخاب کردم و نمیدانستم که به زودی به دردسر و مشکلاتی بزرگ دچار خواهم شد.
به دل گفتم رفیقی تا به منزلنذونستم رفیق نیمه راهی
هوش مصنوعی: به دل خود گفتم که رفیقی دارم تا زمانی که به مقصد برسیم، اما متوجه شدم که او فقط در نیمه راه با من بوده و همراهم نیست.