شمارهٔ ۱۵
هوش مصنوعی: در این غزل، شاعر از حالت ناامیدی و پریشانی خود سخن می‌گوید و به نوعی از تحرک و تغییر مسیر در زندگی‌اش خبر می‌دهد. او به معشوقش می‌گوید که از او فاصله بگیرد و دل به او نبندد، زیرا او وضعیت خوبی ندارد و از دوران سختی می‌گذرد. شاعر به غفلت و ناآگاهی اطرافیان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که روح انسان فراتر از قید و بندهای جسمانی است. در نهایت، او به یار می‌گوید که بهتر است از عمر کوتاه بهره‌برداری کند و به ترفندهایی برای به تأخیر انداختن مرگ دل نبندد، چون این کارها بی‌فایده است و دل بستن به خوبان در چنین شرایطی دیوانگی است.
ساربانا پرشتابان بار ازین منزل مبندبس خرابم من یک امروز دگر محمل مبند
هوش مصنوعی: ای سواران تندرو، بارهای خود را از اینجا نگذارید، زیرا من امروز به شدت خراب و ناامیدم. بنابراین دوباره بار خود را نگذارید.
حالیا از چشم طوفان خیز من ره دجله استیک دو روز دیگری این رخت ازین ساحل مبند
هوش مصنوعی: هماکنون از طوفان چشمانم، راهی به سمت دجله دارم. فقط چند روز دیگر این لباس را از این ساحل دور نکن.
غافلی کز من به رویت مانده باقی یک نگاهدر محلی این چنین چشم از من غافل مبند
هوش مصنوعی: غافل نباش که هنوز آثاری از یک نگاه تو بر من باقی مانده است. در این مکان، چشمانت را از من غافل نکن.
نیست حد آدمی کز تن برد جان در وداعروح انسان پیکری تهمت بر آب و گل مبند
هوش مصنوعی: انسان به حد و مرز خاصی محدود نیست؛ وقتی روح او از بدن جدا میشود، دیگر نباید او را به ظواهر مادی و فیزیکی نسبت داد. روح انسان فراتر از جسم و ظواهر دنیایی است.
یار چون شد عمر در تعجیل بهتر ای طبیبرو ببند حیله پای عمر مستعجل مبند
هوش مصنوعی: دوست عزیز، هنگامی که عمر به سرعت می‌گذرد و به انتها نزدیک میشود، بهتر است ای پزشک، درمان را تعطیل کنی و به دام فریب عمر که در حال گذر است نیفتی.
داروی منعم مکش در چشم گریان ای رفیقراه بر سیلی چنین پر زور بی‌حاصل مبند
هوش مصنوعی: ای دوست، داروی من را در چشم کسی که افسرده و گریان است نریز، زیرا بر خوردن سیلی قوی و بی‌فایده چنین، هیچ نیازی نیست.
دل به خوبان بستن ای دل حاصل دیوانگی‌ستمحتشم گر عاقلی دیگر به ایشان دل مبند
هوش مصنوعی: دل بستن به نیکان، ای دل، نتیجه دیوانگی است؛ محتشم، اگر عاقل باشی، به هیچکس دیگر دل نبند.