شمارهٔ ۲۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد فراق و جدایی صحبت می‌کند و به احوالات خود در زیر فشار این جدایی اشاره دارد. او توصیف می‌کند که وجودش به واسطه‌ی وصال معشوق شکل گرفته و اکنون با جدایی، تمامی اجزای وجودش از هم می‌پاشد. شاعر به تصویر مرغی در باغ وصال اشاره می‌کند که اکنون در دام صیاد فراق گرفتار است. او از نبود دادرس و حامی صحبت می‌کند و در نهایت به این نکته می‌رسد که عشقش ناتمام مانده و بر اثر جدایی، بنیاد وجودش خراب شده است. شاعر در انتها به این حکایت می‌پردازد که در میان هلاکت و فنا، وحدت و آرامش را برتر می‌داند.
داردم در زیر تیغ امروز جلاد فراقتا چه آید بر سرم فردا زبیداد فراق
هوش مصنوعی: امروز در زیر فشار و درد جدایی قرار دارم و نمیدانم فردا چه بلایی بر سرم میآید از این جدایی.
بود بنیاد طلسم جسم من قائم به وصلریخت ذرات وجودم را ز هم باد فراق
هوش مصنوعی: وجود من به مانند یک طلسم است که تنها به واسطه وصل به معشوقش به پا میایستد. دوری از او باعث میشود که ذرات وجودم از هم بپاشند و مختل شوند.
من که بودم مرغ باغ وصل حالم چون بودبا دل پرآرزو در دام صیاد فراق
هوش مصنوعی: من که مرغ باغ عشقم، حال و روزم چطور بود؟ با دلی پر از آرزو در دام صیاد فراق افتادهام.
وصل خود موکب روان کرد ای رفیقان کو دگردادرس شاهی که پیش او برم داد فراق
هوش مصنوعی: دوستان، در این لحظه که به وصال محبوب نائل آمدهام، به یاد میآورم که کیست که بتواند در این جداییام یاریام کند و مرا به پیشگاه شاه پذیرا برساند.
داشتم در زیر بار عشق کاری ناتمامچرخ گردون را تمام اما بامداد فراق
هوش مصنوعی: من زیر بار عشق، مشغول کار ناتمامی بودم که میتوانست زندگیام را کامل کند، اما صبح روز جدایی، همه چیز به هم ریخت.
خانه تن شد خراب از سستی بنیاد وصلوای گر جان یابد استحکام بنیاد فراق
هوش مصنوعی: خانهی جسم انسان به خاطر سستی و ضعف در روابط عاشقانه و وصل، ویران شده است. افسوس که اگر روح بتواند استحکام و قوتی پیدا کند، بر اساس جدایی و فراق، پایههای آن روابط تقویت نخواهد شد.
محتشم دل بر هلاکت نه که صد ره خوش‌تر استوحدت آباد فنا از وحشت آباد فراق
هوش مصنوعی: دل خود را به هلاکت نسپار، زیرا راههای بیشماری برای رسیدن به خوشبختی وجود دارد. زندگی در آشتی و اتحاد، هرچند ممکن است به زوال منجر شود، بهتر از زندگی در تنهایی و فراق است که پر از ترس و وحشت است.